արդեն 5-րդ տարին, թեև ընդմիջումներով, ռեակտիվ ընդդիմությունը տոնում է հերթական բարոյական հաղթանակը պրոակտիվ նիկոլի դեմ։
ասենք՝ ուր ուզում, երբ ուզում՝ ձեզ քշում է։ շատ էլ որ շատով եք գնում, բարձր եք գոռում։
մտովի համարյա հասել են կառավարական շենք ու արդեն պաշտոն-աթոռ կիսելու կռիվն են տալիս մտովի։
ափսոս Հայաստանը ու տղաները, շատ ափսոս
պատերազմին զինվորները օրական հարյուրներով զոհվում էին, անպատրաստ ու պարտվող Հայաստանի հայությունը Ալիևի վրա էր խնդում։
եկեղեցին քանդվում է, անպատրաստ ու պարտվող ընդդիմահայությունը էլի խնդում է՝ իբր չստացվեց։
ստացվեց ու դեռ էլի կստացվի, որտև ինչ-որ մեկը պատրաստված է, եզի պես համառ ու հետևողական, իսկ ինչ-որ ոմանք՝ ապուշության աստիճանի անլուրջ, չափից դուրս ինքնավստահ ու անհետևողական։
հա-հա-հի-հի-ների տակ վերացող հայություն
Էն, որ Թրամփը սկի Հայաստանի ու Ադրբեջանի անունները չհիշեց տխրահռչակ թուղթը ստորագրել տալուց անմիջապես հետո, ևս մեկ անգամ ապացուցեց մի բան․
ԱՄՆ արտաքին քաղաքականությունը, որպես կանոն, առնվազն վերջին մի քանի ադմինիստրացիաների օրոք հիմնականում, մեծավ մասամբ մնում է անփոփոխ։ Դա ասում են մասնագետները։ Ու առնվազն միամիտ էին նրանք, ովքեր կարծում էին, թե Թրամփը հես է՝ ամեն ինչ փոխել-քանդելու է։
Թրամփին մեկ էր, քանզի դա Թրամփի թեման չէր, մտածելիքը չէր։ Այ Թրամփի շրջապատ պետական ապարատին մեկ չէր։ Պրոիսրայելական լոբուն մեկ չէր։ Իրանի հետ երկարաժամկետ հակամարտության թեման օրակարգում է։ Անգամ եթե պատերազմը ժամականավորապես դադար է առել։
Գլոբալ շահերը չեն փոխվել, առաջնահերթությունները չեն փոխվել։ Դժվար էլ փոխվեն մոտ ապագայում։
Ու մենք Սիրիայի ու Պաղեստինի խառնուրդ կդառնանք, կվերանանք, մորթի կենթարկվենք, թե հերթական դեպորտացիայի՝ ժամանակը ցույց կտա։ Ընդամենը տեխնիկական հարցեր են դրանք։ Եթե կուզեք՝ լոգիստիկ։
azatarar Արմեն ջան․․․
ցեղասպանության պատճառների փնտրտուքներում ու բազում «ինչու»-ների մեջ մի հստակ պատասխան ես գտել եմ վկայություններ ու պատմություններ կարդալու արդյունքում։
— որովհետև պետությունը հայկական չէր։ երկիրը, հողը հայկական էր, հայերի հայրենիք, իսկ պետությունը օտար էր։
էսօր մենք հերթական անգամ կանգնած ենք հայկական պետությունը կորցնելու շեմին։ մի տարի հետո՝ ժողովրդագրությունից սկսած օրենքներով ու կառավարումով վերջացրած՝ մենք կարող է էլ չունենանք հայկական պետություն։
Զապել Եսայանի «Աւերակներուն մէջ» գործը Ադանայի ջարդերի պատմություններն է ներկայացնում։ զուգահեռները շատ-շատ են։ բայց ջարդերի երևի թե ամենաամենասարսափելի ուղեկցող հանգամանքը պետության օտար լինելն է։ պետության հրամանով պետության ներկայացուցիչները կոտորում են, վառում, դիմադրածներին էլ լավագույն դեպքում բանտ նետում ու բանտում կախաղան հանում։
մեկը մեկին Սիրիայում ալավիների կոտորածը էսօր։ ու Աստված չանի՝ մերը մեր երկրում վաղը։ ու աշխարհը կոտորողի ձեռքը սովորության համաձայն սեղմելու է ու միլիարդավոր եվրոդոլարներ վճարի՝ սկսած բարեփոխումները շարունակելու նպատակների համար։
քաղաքական կուսակցությունների ու նրանց անգործության հանդեպ իմ վերաբերմունքով հանդերձ՝ էսօր ջահերով երթին գնալու եմ։
դիմադրություն ու ազատագրում Հայաստանին
մինչ պատերազմն ու Արցախի կորուստը ապրիլի 24-ի կողմերը մարդիկ օպտիմիստական ու դատարկությունից զրնգացող "Turkey failed", "never again"-ներ էին տարածում։
էն ժամանակ գոնե Արցախ կար, մի քիչ կարելի էր հասկանալ մեծ ու հզոր Թուրքիայի գոյության ֆոնին նման անհեթեթ ինքնախաբեությունը։
հիմա աչքներիս առաջ թուրքական ծրագիրը վերջնական փուլ է մտնում՝ մեզնից զրո դիմադրության պայմաններում։
դատարկ ճառեր, կոչեր, կիսաքայլեր ու անհավես անվստահության մարող ակցիաներ։ ու աչք ծակող ու ականջ խլացնող անգործություն։
ինչքա՞ն կարելի է ջահերով խրոխտ քայլել ու տուն գնալ։ երևի մինչ որ Ծիծեռնակաբերդն էլ հանձնեն բանավոր պայմանավորվածությամբ։
չգիտեմ՝ ընդդիմադիր քաղաքական ուժերն ու իրենց առաջնորդներն ինչի են ժամանակ առ ժամանակ հայտարարում, թե նպատակներ ունեն Հայաստանի ազատագրման։ ո՞ր կյանքում։ ո՞ր Հայաստանի։ էն որ արդեն բան չի մնում իրենց ճառերից, է՞դ Հայաստանի։
հ․գ․ ընդդիմադիր ուժերը ապրում են ԱԺ-ում կառավարության հարցուպատասխանից մինչև հաջորդ հարցուպատասխան։ ներկայացումից հետո ահագին չանա ծեծելու թեմա է բացվում։ մի շաբաթ կարելի է որոճալ։
եթե մի քիչ ընդհանրացնենք, մի քիչ էլ ականջներից ձգենք, կստացվի, որ վերջերս Հանրապետության հրապարակի հրավառությունները միայն էս կարգի թույնիկ ու բաց հետույքով ծիտիկների պատվին են տեղի ունենում։
Դե հա։ անԱրցախ, անբանակ, անանկախ, անտղա, անտոն ու անապագա, բայց ապագակա-ով Հայաստանին էս են բաժին հանել։
անզուսպ պայթյուններն էլ լսում ես, հո՞ չես մտածում, որ տոն են անում, մտածում ես՝ սկսեց հերթական պատերազմը։
4 տարին լրացավ էսօր էն անարդար ու անմարդկային մսաղացի, որով անցկացրին մեր 18-20 տարեկան տղաներին։ մի ամբողջ սերունդ մեր պահապան հրեշտակներին։ հազարավորների։
ու ի՞նչ անեն ծնողները, որ միայն անարգանք, ծաղր կամ ձևական կարեկցանք ստացան իրենց երեխաների կյանքի դիմաց։
ու էս ինչ կյանք ա ընդհանրապես։
մեր երջանկությունն էլ կորավ տղաների ու Արցախի հետ։
ու ինչի՞ բոլորը մարսեցին։
արնախում, ատելությունից ու անհանդուրժողականությունից եռացող, ատամների կրճտոցի աստիճան իրար թշնամացած երկրների միջև մեծ պատերազմից առաջ Հայաստանն էնքան անտեր է, որքան առաջին համաշխարհայինից առաջ։
արդեն ցեղասպանության մի քանի փուլ անցած, հերթական հիմնական մեծ ցեղասպանության ու լրացուցիչ հայրենազրկման շեմին՝ լրատվական դաշտը կառավարում են բարոյականությամբ չծանրաբեռնվածները, արցախցիների ՀՀ անձնագրերը ձեռքներից առնում են ու ՀՀ անձնագրեր չեն տրամադրում պետական օրգանները։
ներհայկական թշնամություն, ատելություն, ֆաշիզմ ու անհանդուրժողականություն են բուծում Հայաստանի զավթիչները․․․
հայաստանցիներից քանի՞ տոկոսը կանցնի վիշապի էս լեվըլը, քանի՞ տոկոս տարածքով, ի՞նչ աստիճանի կորցրած պետականությամբ։
