Երբ որ լսեցի, որ Բարաք Հուսեյնին էս տարին հայտարարել էր աշխարհում սոդոմականության տարածման տարի, մտածում էի՝ տեսնես Հայաստանում էդ աղբը ինչ տեսքով փորձ կարվի զանգվածայնանցնել: 

Ասենք Ռուսաստանում դրեցին ուղղափառ եկեղեցին նույնացրին Պուտինի հետ ու բողոքի ակցիաների քողի տակ բռնեցին մի քանի այլանդակի մտցրին Քրիստոս Փրկչի եկեղեցի՝ պղծեցին սրբություններն ու մարդկանց զգացմունքները, հավատքը (չգիտես ինչի ինձ թվում է, որ նույն ձեռագիրն է, կամ գոնե մեկը մյուսից ջուր են խմում): Էստեղ մի քանի "խելոք" Մաշտոցի այգուց գնացին Ռուսաստանի դեսպանատուն "ի պաշտպանություն", հետո էլ Սբ Սարգիս եկեղեցու բակում հայտնվեցին, բայց լավ էր, ամոթները հերիքեց.... 

Էս շրջանում գեյ-շքերթներ են տեղի ունենում Վրաստանում, ինչքան հասկացա նաև Ադրբեջանում, ու մեկ էլ ինչ-որ անհասկանալի պայթյուն է տեղի ունենում էդ ակումբում: 

( Ինչն էր ինձ համար անհասկանալի )

Ու էս ամբողջ աղմուկի հետ կապված լավագույն, կարճ կոնկրետ նկարագրությունը grigor_yan-ից:

- Что там за шум на улице, Бэрримор?
- Это гей-парад, сэр.
- И чего же они требуют, Бэрримор?
- Однополой любви, сэр.
- Им разве кто-то запрещает?
- Нет, сэр.
- Так почему же они шумят?
- Пидорасы, сэр.

Էսքան բան:

Հա, հիմա հաստատ մարդիկ կլինեն, որ էսքան գրածից հետո կեզրակացնեն՝ ուրեմն դու կողմ էիր, որ տրաքացնեին... 

Էսօր Համբարձում էր:

Էսօր Բերձորի ազատագրման 20-ամյակը լրացավ: 

Էսօր Հայրապետական աթոռը Կիլիկիայից Էջմիածին տեղափոխելու օրն էր: 

Էսօր ընկերուհիս պատմեց, որ Էջմիածնում պատարագից հետո մի պապիկ քթի տակ աղոթելով քայլում էր.

- Տե՛ր Աստված, մեր զինվոր երեխեքին պահի, մեր բանակին... 

Կարծես թե ամբողջապես ցրվեցին բոլոր ամպերը պատրանքները, որ տածում էինք խորհրդարանական ընտրությունների հանդեպ: 
Մեզնից ամեն մեկը տեսնում էր ինչ-որ թեկնածուի, կուսակցության, որին կամ հավատում էր, կամ համարում էր չարյաց փոքրագույնը, կամ կարապետիչ չակնորիս: Մեկը դեռ վաղ 90ականներից հավատացել էր Րաֆֆիի շորտերին, մյուսը ձեռքին բռնած ծաղիկներին, երրորդը վերջին շոուին՝ ծոմի տեսքով, չնայած մարդը հստակ ասում էր՝ ասելիք չունեմ, ջանըմ, ըշտը լըռված ենք էլի:

Մեկ այլ մեկը հավատացել էր Լտպ-ին ու նրա մեջ տեսնում էր "մոնղոլ-թաթարական Ռեժիմի" դեմ աննկուն մարտիկի, "Շարժման" առաջնորդի, մյուսը Նիկոլի ձենին էր կարոտել "Շարժման" օրերին անդադար հնչող, երրորդի բռունցքն էր անկախ իրենից սեղմվում, ազատ-անկախ-Հայաստան էլ հոգին էր ճչում:

Մեկ այլ ոմանք հավատում էին դաշնակներին՝ թուրքի արյուն խմող ու, իրենց իսկ ձևակերպմամբ, քաղաքակիրթ ընդդիմությանը, որի քաղաքային կրթվածությունն արտահայտվում էր թեթև քննադատելուց առաջ ինտելլեգենտ կոկորդային "հըմ-հըմ" հազով:

Ու որ ամենակարևորն է՝ ինչ-որ մարդիկ ասում էին՝ ցանկացածը, մենակ ոչ սրանք: Սետ-ա-դիղ, հավատում էին, թե տարբերություն կա: 

Կներեք, այստեղ անցում չեմ կատարում առ ՕԵԿ ու իշխանական կուսակցություններ: Նոր բան չկա ասելու:


( Բոլորով անցանք խորհրդարան )

Մի մարդ որոշում է, որ պիտի սկսի աստվածահաճո կյանքով ապրել: Աստծուն աղոթք է անում, թե՝ Տեր Աստված, ցո՛ւյց տուր ինձ ճանապարհը, ասա՛ ինչպես ապրեմ, որ քեզ հաճելի լինի:

Ու գիշերը երազին տեսնում է մի չորսը թաթը կտրած աղվես՝ արտի մեջտեղում պառկած: Մտածում է՝ տեսնես էս աղվեսը ո՞նց է սնվում, մեկ էլ տեսնում է մի առյուծ է գալիս՝ բերանի մեջ նապաստակ: Դնում է աղվեսի կողքին, սա ուտում է...

Վեր է կենում էս մարդը, ասում է՝ իմացա: Կողք քաշվեմ գործերից, բան չանեմ, Աստված ինձ կկերակրի: Անցնում են օրերը, սա մի անկյունում պառկած, ոչինչ չանելով սպասում է, թե մեկն իրեն ուտելիք պիտի բերի: Իսկ ուտելիք բերող չկա: 

( ետքը )

Երկու փոքր թերություն
1. Ստեփանակերտի զորահանդեսի հանդիսատեսին բաժանված դրոշների մեջ ՀՀ դրոշը չկար: Պիտի երկու դրոշներն իրար հետ միասին ծածանվեն:
2. ռետրոսպեկտիվ. սեպտեմբերին Երևանի զորհանդեսի հանդիսատեսին ընդհանրապես դրոշ չէր բաժանվել: 

Բայց սրանք ուղղվող թերություններ են:

Ինչ եմ ուզում ասել: 

Զորահանդեսին առաջիններից անցնող պապիկ-տատիկներն իրենց հետ տարան 1945թ. առաջինը Բեռլին մտած Թամանյան դիվիզիայի դրոշը, որի շուրջ մեր պապիկները քոչարի էին պարել: 

1992 թ. Շուշիի ազատագրման օրը Տիրոջ Խաչի երևման տոնն էր: 

Մայիսի 9-ը ոտքից գլուխ մեր ժողովրդի տոնն է: 

Աշխարհում ոչինչ իզուր կամ հենց էնպես չի լինում: 

Շնորհավոր բոլորիս: Խաղաղություն մեր աշխարհի բոլոր կողմերին, սահմաններին, սահմանները պահպանող զինվորներին: 

բայց Հրանտ Բագրատյանին ես հրաժարվում եմ աշխատավարձ տալուց: 

Թող դիմեն Սորոսի ֆոնդ ա- արժույթի հիմնադրամ ա, թոշակի ծրագրի:

Սույն սուբյեկտը ի թիվս այլ ախ/ղ/տերի՝ հհշ-ական, երկիր-քանդող հերթական ուսյալ տականք, նաև հայերի մասին երրորդ դեմքով է խոսում ու արհամարանքով: 

Մի տեսակ դիսկոմֆորտ էի ապրում էն մտքից, թե ինքն ու ես նույն ազգից ենք: Երրորդ դեմքից հետո ահագին սիրտս տեղն ընկավ:

Բայց արհամարանքը~ 

Մնում է ԱԺ տնտեսական հարցերով հանձնաժողովի նախագահ նշանակեն, որ անցած տարիների երկիր քանդելու բիզնես պլանի բացերը լրացնի ու պըլծ

Էնքան, ինչքան ես եմ զզվում ՀԱԿ-ից, էլ չգիտեմ աշխարհի երեսին ինչից կարելի է էդքան զզվել: 

Բայց, էն, որ Օրինաց երկիրն ինչ-որ շեմ անցավ հերթական անգամ, աչքերս չռվել են: Ու ասածիս ամեն տառը գիտակցելով եմ ասում.

Ա Վ Ե Լ Ի  Լ Ա Վ  Է Ր  ՀԱԿ-Ը ՄԻ ՔԱՆԻ ՏՈԿՈՍ ԱՎԵԼ ՀԱՎԱՔԵՐ, ՔԱՆ ՕԵԿ-Ը ԳՈՆԵ ՄԻ ՀՈԳՈՎ ՄՏՆԵՐ ԱԺ:

ՕԵԿ-ի հանդեպ էմոցիաներս էլ մի կողմ թողնում: Մյուս կուսակցություններին չեմ էլ քննարկում: Ով ինչ է, ինչքանով և այլն: 

Բայց ասեմ ձեզ, որ ՕԵԿ-ի հերթական անգամ խորհրդարան անցնելը կարելի է դիտարկել, որպես ընտրազանգվածի, թեկուզ և 5%-ի, չկայացածության չափանիշ: Ընտրակաշառքներով ՀՀԿ-ին ու սպորտսմենությամբ ԲՀԿ-ին, "ղարաբաղցի" ատող "հայաստանցու" ՀԱԿ-ին տված ամեն աննորմալ ձայնն ավելի կայացած քվե է, քան ՕԵԿ-ին մուրաբայով կամ առանց գնացած էդ 5%-ը 

Անգամ կոմկուսն ավելի շատ ընտրող կարող էր ունենալ, ու դա կարող էր օրինաչափ լինել: ՕԵԿ-ի ընտրվելը ամեն տեսակի բնական օրենքներից դուրս բան է: 

Մենք դեռ անցնելու ճամփա ունենք, լուրջ եմ ասում: Կտեսնեք, որ հենց ՕԵԿ-ն իր թաշախուստով՝ որպես երևույթ, դուրս գա քաղաքական բեմահարթակից, Հայաստանում կսկսի կայանալ քաղաքացիական հասարակություն ու կյանքը կդառնա շաքարաքլոր բոլոր քաղցրի սիրահարների համար....

2008-ից հետո ընտրությունների հանդեպ զզվանքիս ավելացել է նաև վախ:
2008-ին էնքան բոլորը լարված էին, էնքան բոլորն անհանդուրժող էին, որ վերջը պայթեց: Չեմ ասում, թե գերբնական ուժի պայթյուն էր, բայց էդ օրերին քաղաքում տագնապ էր կախված, չարագուշակ լարվածություն: Անձամբ ես զգում էի: Աղմուկը շատ էր ոչ միայն փողոցներում ու անդադար միտինգների պատճառով, այլև մարդկանց ներսում ու մարդկանց՝ միմյանց միջև հարաբերությունների մեջ: Բոլորը վիճում էին, բոլորը գոռում էին, բոլորը նյարդային էին...

Ու պայթեց:

Էս տարի էլ չկարողացանք զերծ մնալ էդ բոլոր սխալ մտքերից ու զգացմունքներից: Ամեն ինչը չափից դուրս էր: Ու պայթեց: Հելիումի տեղակ ջրածինը չլիներ, կարող է ուրիշ մի բան դուրս գար ուրիշ մի տեղ: Բայց էլի տուժողները լինելու էին սովորական մարդիկ:

Չի կարելի էդքան բացասական տրամադրվել իրար հանդեպ: Նույնիսկ էդ սուտխոսան, կեղծավոր ու մեծապատիվ մուրացկանների հանդեպ պիտի աշխատենք էդքան վատ չտրամադրվել: Ինձ էլ եմ ասում: Պիտի փորձենք:

Աստված մեզ հետ: Աստված պահպանի բոլորիս՝ ամենափոքրիկ նորածնից, որ ծնվեց, մինչև ամենածերը, որ նույնիսկ ընտրության չի կարող գնալ, բայց ապրում է մեր կողքին: Չմոռանանք, որ մենք իրար թշնամի չենք: Թշնամի ունենք ու զինվորներ ունենք էդ թշնամիներից մեզ պահպանող: Ու մինչ էդ երեխեքը մեր խաղաղությունն են պահպանում, չհիմարանանք ու մեր երկրի խաղաղությունը չխաթարենք մեր անիմաստ ատելությամբ ու իրար հետ կռիվ-կռիվ խաղալով: 

Ցավում եմ էդ երիտասարդների համար, որ այրվածքներ են ստացել: 

Ախր, երեխե՛ք, ձեր ինչի՞ն էր պետք էդ ամեն ինչը: 

Մենակ դաշնակցական երիտասարդներին եմ հասկանում, ինձ դաշնակ չհամարեք, հաջիս: ուղղակի ջահերով երթ, թուրքի արյուն, սատկած թուրք, և այլն... հայրենասեր երիտասարդների արյունը եռում է: Մյուսներին չեմ հասկանում: Օրինաց երկրից (մեղայ-մեղայ) սկսած կոմունիստ-պիոներներով վերջացրած:

Շուտ լավացեք ու հեռու մնացեք բոլոր կուսակցություններից

Նորություն չի, որ religions.am կայքը ընդհանրապես, որը ֆինանսավորվում է Սորոս պապիկի կողմից, և  Ըստեփանոս Դանիելյանը (դեպրեսիվ ու աղանդավոր-առաքելական) հատկապես, որը բնականաբար ֆինանսավորվում է նույն պապիկի կողմից, մարտնչում են Հայ առաքելական եկեղեցու դեմ: 

Ամեն մարդ իր կյանքի նպատակը մի ձևով գտնում է: Մեկի կյանքի նպատակը երեսփոխան դառնալն է, մյուսինը՝ մենեջեր, երրորդինը՝ երգիչ, չորրորդինը՝ լոտոյով հարստանալն է, և այլն... Հիմա էս մարդն էլ էս կարգի նպատակ է դրել իր առաջ՝ վարկաբեկել ՀԱԵ-ն, ամեն ինչ անել, որ աղանդները վխտան, պետության դիրքերը թուլանան, և այլն, և այլն: Աստված իր հետ ու իր խղճի: 

Բայց Ըստեփանոսն որպես մարտնչելու միջոց ընտրել է ծիծաղելի ձև՝ գտնել, պեղել, փոշին վրաներից փչել ու մարդամեջ հանել ամեն տեսակի աբիժնիկների ու... խաչագող կեղծարարների: 


( Շատ զվարճալի պատմություն )

Բրյուսովի դասախոսներն արտահայտվեցին:

Առաջարկում եմ լեզվի օրենքի փոփոխություններից ի վեր Աշոտյանին իներցիայով ատողներին լինել սթափ և օբյեկտիվ: 

Վերջը Զոլյանը հասավ նրան, որ Մանկավարժության ամբիոնի վարիչ Աստվածատրյանն էլ դուրս եկավ: Լսել եմ, որ էս կնոջը նախաինֆարկտային վիճակով հիվանդանոց էր հասցրել: 

Հուսով եմ ակամայից թռփոշացած Զոլյանի վերջնական հեռացումից հետո արժանի ու վաստակաշատ մասնագետները, որ նաև Բրյուսովի հպարտությունն ու դեմքն էին, կվերադառնան:


 

Ծերանոցների լքված տատիկներ ու պապիկներ, մանկատների ու հիվանդ երեխաներ: Տեր չունեն: Էսօր որ սոված թողնեն, իսկ վաղը գրկեն, համբուրեն ու նվեր տան ու էդ պահին հետները նկարվեն, որ բարի ու քրիստոնյա թեկնածուների տեղ իրենց մատուցեն, ոչ մեկ հաշիվ չի պահանջի: 

Տեր չունեն: Էդ ծերերի ու երեխաների հացն իրենցից էս կյանքում պահանջող չունեն: 

Ծախվում են իրենք, առնում են ուրիշներին: 

Ավելի լավ է ասֆալտ փռեն, լուրջ եմ ասում: Գոնե արածների վրա թքող կա, արածները ոտնատակ է: Իրենք կփռեն, մենք կքայլենք վրայով: 

Ծերանոցներում ու մանկատներում խեղճության ու մոռացության մեջ ապրողները մի տեսակ հեշտ են հուզվում ու գրկում-համբուրում են նրանց, ում երեսները ոտատակի ասֆալտից ավելի պատվական չեն:

իրավունք ունե՞ն բջջային օպերատորները կարճ հաղորդագրություններով (էն էլ լատինատառ ու դժվարընթեռնելի)   օրեկան մի քանի անգամ ինձ անհանգստացնել ինչ-որ խանութի կամ սրճարանի գովազդով: 

Ես գրանցվե՞լ եմ էդ ծառայությանը՝ ոչ: 
Ինձնից թույլտվություն հարցրե՞լ են՝ ոչ:

Հիմա էլ-փոստիս վրա ընտրությունների համար նախօրոք պատրաստած հիստերիկ կայքի մասին տեղեկատվություն եմ ստանում: 
Ես իմ էլ-փոստը չեմ գրանցել, ոչ մեկի չեմ խնդրել ինձ իրազեկել իմ իրավունքները որտեղ պաշտպանեմ: 

Իրավունք ունե՞ն ամերիկյան ու եվրոպական փողերով իմ իրավունքի մասին շեփորահարող տարբեր նախագծերն իմ անձնական տարածքը խցկվելու: 

Չգիտեմ ինչն է ինձ ավելի զզվացնում ընտրությունների ժամանակ՝ թեկնածուներն ու կուսակցություննե՞րը, թե՞ իմ երկրի ներքին կյանքի մեջ խցկվող ու ինձ վրա թքած ունեցող էս միջազգային դոնոր-դիտորդները

մեկ էլ ասեմ, որ ընտրակեղծիքների իրենց իսկ ներդրած մեխանիզմներից բացի ևս մի շատ կարևոր և անուրանալի հանգամանք կա, որի պատճառով իրենք չեն ընտրվի իրենց ուզած գլխաքանակով. 

շատերը նրանցից պարզապես զզվում են: 

Էնպես որ եթե իրենք իրենց շլանգի տեղ են դնում, իրենց գործն է: Մարդկանց թող էշի տեղ չդնեն:

Նախ, հիշեցման կարգով սա: 

Ու սա հայտնվելու է ԱԺ-ում: 

Թե ինչքան եմ ես ՀՀԿ-ին դեմ, ասելու չի: Ասել եմ, մի հատ էլ կրկնեմ, որ ամեն ինչ պետք է արվի, որ ՀՀԿ-ն հնարավորինս քիչ ձայներ հավաքի: 

Բայց երբ որ Լևոն Զուրաբյանը կանգնում ու հայտարարում է՝ պատրաստվում են զանգվածային, ահավոր ու ահռելի (հատ-հատ շեշտելով) մասշտաբների ընտրակեղծիքներ, մարդու զզվելն է գալիս: 

Հարցն էն չի, թե ես հավատում եմ, որ ընտրակեղծիք չի լինի: Հարցն էն է, որ իրեն բնորոշ լաչառությամբ նման հայտարարություն ԳԼԽԱՆՑ անելով, ՀԱԿ-ն ապրիորի կասկածի տակ է վերցնում ընտրություններն ու հող է ստեղծում հերթական երգպարուրախության ու միտինգային վիճակների: 

Եթե մենք մեծամասնություն չեղանք, ուրեմն կեղծված էր: Ով մեզ հետ չի, ազգի տականք ա.... 

Նույն երգը, նույն սցենարը, նույն խոսքերն ու մուննաթը:

Իսկ ընդհանրապես, էս տարվա ընտրված/չընտրված պառլամենտը երևի ՀՀ պատմության ամենազզվելին կլինի աչքիս:

աշխատելաոճը աղանդավորականներից չի տարբերվում: 

Հեղինե Բիշարյան. "Ես անգամ այցելում եմ մարդկանց տներ"...

Հուսով եմ դատարկ ձեռով չի մտնում մարդկանց տներ: Հուսով եմ արմագեդդոնի մոտալուտ գալուստի Օրինաց երկրի մասին բրոշյուրներից բացի մի դերբի ալպեն գոլդ շոկոլադ գոնե ձեռին լինում է: 
Կամ երևի մուրաբան էդ ժամանակ են տանում:

Դե ափսոս էլի, որ հիմա նոր տարի չի: Լավ ձյունանուշիկ կլիներ տիկին Բիշարյանը: 

Թիրախը Շենգավիթն է: Համբերություն ձեզ, ժողովո՛ւրդ:

Ըստեփանոս Դանիելյանն այժմ ունի գաղափարական լուրջ հակառակորդ: 

Ըստեփանոսի այ էս մտքին թե՝

• Վրացական պետությունը կարողացավ կայանալ վրացական եկեղեցու շնորհիվ: Լինելով բյուզանդական եկեղեցու ժառանգորդներից` այն պետականաստեղծ եկեղեցի է:

հակադրվում է ռուսական մտքի գիգանտ Վոլոդիմեռ Պոզնեռը: 

Էհ, ի՞նչ արած, սպառողական դարաշրջան, սպառող "գիգանտներ"

հղումի համար էլ մեղսի gost_474_90

Սրա հետ կապված ասում եմ բայց ինչքան մուրացիկի գծեր են մտցնում ժողովրդի մեջ: 

Անգամ եթե ինչ-որ երկիր Ցեղասպանության հետ կապված ինչ-որ բանաձև ընդունի ոչ իր շահերից ելնելով, այլ խորը բարոյական նկատառումներով, էլի շնորհակալություն ասելու չկա: Որովհետև որևէ բարոյական ու լավ արարք առաջին հերթին անողին է օգտակար: Մանավանդ եվրոպական ու գերտերությունների դեպքում:

Ու երբ որ Ֆրանսիայի սենատն ընդունեց, կուսակցականացված ջահելությունը վազեց, մեծերի հրահանգով իհարկե, Ֆրանսիայի դեսպանատան դիմաց վիվ լյա ֆղանս գոռալու, առաջին խորը զզվանքն ապրեցի: 
 
Էդ մեկ: 

Եւ երկրորդը, ես էդպես էլ չհասկացա ինչի համար են շնորհակալ Ֆրանսիայից: Նույն հաջողությամբ ֆրանսիական պառլամենտի ընդունած ամեն նոր օրենքից հետո պտի էդ երգը պտտեն եթերներով: Հարկային բարեփոխումներ Ֆրանսիայում՝ "վիվ լյա ֆղանս", կանաչ տարածքների մասին օրենք՝ "վիվ լյա ֆղանս", տնային կենդանիների պատվաստումների մասին օրենքում լրացումներ ու փոփոխություններ կատարելու մասին օրենք՝ "վիվ լյա ֆղանս"...

Ուղղակի ինչի՞ Եղեռնի զոհերի հիշատակի նախօրեին:

Ֆրանսիան էն ժամանակ թուրքերի հետ Կիլիկիայի Հայկական Հանրապետությունն (1) է վարի տվել (2) (ու թող ոչ ոք չկասկածի, որ հենց Ֆրանսիայի շահերը թելադրեն "վիվ լյա ֆղանս"-ը էլի վարի կտա ցանկացած հայկական պետություն):

Երևի դրա համար:

Ի~նչ ամոթ...  

Նոտաների թղթի շերեփն առել, ընկել ենք մեյդան... 

Բա ոնց չէ, Ֆրանսիան իր օրենքներն ընդունում է մեր սիրուն աչքերի համար: Ուղղակի էդ դեպքում ինչի՞ մինչև վերջ չգնաց էդ գործը... Մեր աչքերն էդքան սիրուն չէի՞ն, թե՞ թուրքերի մեջ սիրուն աչքերով գտան: 

Ախր ուշացրինք էս երգը: Սենատի քվեարկությունից անմիջապես հետո մենք պտի երգեինք, հետո Ֆրանսիայի Սահմանադրական դատարանի մերժումից հետո թուրքերին տայինք, նրանք երգեին vive la France...

Փաստորեն Եղեռնի նախօրեին մենք ոչ միայն ունակ ենք հայ-թրքական սիլիբիլի սկսել, այլև ստրկամիտ մեղսի ասել.... 

published April 23, 2012

Վերջերս, Արցախի գյուղերով անցնելիս, նայելով ճանապարհի աջ ու ձախ կողմերում փռված դեռևս կիսադատարկ, դեռևս ամբողջությամբ չկազմակերպված գյուղերին, հասկացա, որ միայն մի դեպքում մենք նորից կհասնենք Արևմտյան Հայաստան: 

Երբ որ վերադառնանք տուն ու ամբողջությամբ բնակեցնենք Հայաստանն ու Արցախը (միասնական ու մեկ հայրենիքը): Ապրենք էնտեղ, որտեղ մեր տեղն է՝ գյուղ, թե քաղաք: 

Ու շատանանք էնքան, որ եղած տարածքը մեզ չհերիքի: Ու շատանանք նրա համար, որ չհերիքի: 

Ու հենց բնակեցնենք մեզնով, հենց շատանանք, կգա պահը, որ հետ կդառնանք Արևմտյան Հայաստան: Էդ ժամանակ ոչինչ մեզ չի վախեցնի ու հետ չի պահի: Մի տեսակ արդարացված վերադարձ կլինի: