?

Log in

ուրեմն էս նախաձեռնության մասին.

մի կողմից մտածում ես, որ ինչ-որ մի տաջիկ, ռուս կամ անգլիացի եթե կարող են գալ դիտորդական առաքելությունների ընտրությունների ժամանակ, ապա ինչի՞ չպիտի Սերժ Թանկյանը, պարոն Խաչատուրը կամ տիկին Սիրանույշը կարողանան մասնակցել ընտրություններին՝ որպես դիտորդներ:

բայց էն մյուս կողմից մտածում ես՝ լավ չի լինի, եթե որևէ ներքին կամ արտաքին ուժի թեթև ձեռքով քաղաքական կյանքում լավագույն նպատակներով մասնակցել ցանկացող նույն Թանգյանը հանկարծ ու իր լավ անունը կորցնի, որ՛տև երգիչ տղա ա, քաղաքական խաղերից կարող ա և ընդհանրապես բան չհասկանա, ու վերջում ինչ-որ վատ բան լինի, ու իր ձեռքերով ստացվի:

այսինքն՝ ինչ-որ բան առիթ դառնա, որ սփյուռքի հայերի ու Հայաստանի միջև խորը անդունդ առաջանա (տեղից էլ էս մեր նախշուն կառավարության անճոռնի գործելակերպով ու դրսի շիրաներով գնալով ավելի ու ավելի շատ են լսվում կոչեր, օրինակ, Հայաստան համահայկականին գումար չտալու մասին):

ու էն մյուս կողմից էլ ասում ես՝ խնդրեմ, ցանկացած սփյուռքահայ թող գա Հայաստանում ապրելու, Հայաստանի քաղաքացիություն ու մշտական բնակություն ձեռք բերի ու ինչքան ուզում է՝ մասնակցի քաղաքական զրթուզիբիլին: թեկուզ իր թեկնածությունն առաջարկի:

իսկ ինչքան ես եմ հասկանում, սփյուռքահայերի 99 տոկոսը մտադիր չի գալ ու Հայաստանում մշտական բնակություն հաստատել:



համբերության ծառը

ուրեմն ասում ա

կար-չկար մի մարդ, որ առաջին դարերի Եգիպտոսում գնում է մի վանք-անապատ ու խնդրում, որ իրեն ներս թողնեն, դառնա վանական: վանականները ներս չեն թողնում՝ գնա, դու ստեղ գործ չունես:

էս մարդը մի քանի անգամ էդպես գալիս-գնում է, վերջը վանահայրը ներս է թողնում: ասում է, լավ, արի, բայց տես, ոչ մեկի սրտով չէր քեզ ներս թողնելը, հետևաբար ինչ քեզ հանձնարարեմ, էդ պետք է անես, որ մնաս:

մարդը համաձայնում է: վանահայրն ասում է.

- տե՛ս, էս 25 լիտրանոց ջրի ամանը: սրանով ամեն օր Նեղոսից ջուր պիտի բերես ու ջրես էս մի կտոր չոր փայտը:

ու էս մարդը սուսուփուս, ամեն օր 25 լ ջուր է կրում, բերում էս փայտը ջրում: 7 տարի, ամեն օր:

մեկ էլ մի օր գալիս, տեսնում է՝ չոր փայտի վրա բողբոջ: զարմանում է, վանահորը կանչում է: վանահայրն ասում է.

- բա՞, էս քո համբերության ծառն է, որ 7 տարի անխոնջ, անդադար ջրել ես, ի վերջո ծլել է:

ու նայում ես՝ ամեն մարդ իսկականից իր համբերության ծառն ունի, որ տարիներով ջրում է: առաջին հայացքից՝ լրիվ չոր ուանհոյւս փետի կտոր:

եսիմ, լավ առակ էր ըստ իս:)



Nov. 30th, 2016

Արև տղա

հ.գ. անպայման նայեք: լավ պատկերացում է տալիս, թե ինչ է կատարվել իրենց պահած դիրքում ու ինչպես են կռվել ու զոհվել տղաները:




Nov. 28th, 2016

երեկ էլի ահագին նյութեր նայեցի ապրիլին զոհված տղաների մասին:
ի՞նչ մնաց նրանց ծնողներին նրանցից հետո: էդ մեկական սեղան-անկյունը՝ մոմերով, իրենց նկարներով, մեդալներով ու պատվոգրերով, խաչերով ու ծաղիկներով:

մայրերին մնաց իրենց էդ մի կտոր անկյունից փոշին սրբելն ու էդ իրերը նորից դասավորելը: նրանց կեղտոտված հագուստը լվանալու, արդուկելու, նրանց համար ճաշ սարքելու փոխարեն:

ու մեծ մասը երեխաներ չունեն, որ իրենցից հետո մխիթարություն լինեին ընտանիքներին: քանի՞ տան ճրագ մարեց: քանի՞ աղջիկ մնաց էդպես սգավոր հարսնացու:

մենք էլ մնացինք նրանց կյանքի գնով ստեղծած խաղաղության սպառողներ: թե՞ վատնողներ:

ծանր է, շատ ծանր


Առավոտուն էլավ Դավիթ, տեսավ՝ դուռ փակ.
Գնաց դռան էտև.
Զարկեց, դուռն իր տեղեն հանեց,
Էլավ դուրս, տեսավ այգի՛ մի.
Տղեկներ հավաքվե՝ դռնգոզա կը խաղային:
Դավիթ բարձր բարդի ծա՛ռ մի բռնեց,
Կորե՛ց, բերեց տակ,
Ինք բռնեց ծառի կատարեն, ասաց.
- Էկեք, հեծեք, ձի՛ խաղացեք:
Էկան, շարվան վերան:
Դավիթ ծառ պահե~ց, պահե~ց,
Իր ձեռ շատ որ դադրավ՝ գոռաց.
- Ցա՛ծ իջեք, ցա՛ծ, իմ ձեռ դադրավ:
Տղեկներ ականջ չ՛արին, չ՛իջան:
Էդ վախտ Դավիթ ծառի կատար էթող:
Տղեկներ թափվան գետին.
Որ մեռավ, որի գլուխ կոտրավ:

Ձենով Հովանի երգը

Հովան էլավ, Քուռկիկ Ջալալին դուրս քաշեց գոմից.
Քուռկիկ Ջալալուն թիմար մի տըվին,
ԶԴավիթ առանց, բարուր կապեցին Քուռկիկի քամակ,
Հովան ասաց.
- Քուռկիկ Ջալալին, քեզնե կը խնդրեմ
Իմ տըղան դու գե՛տ չ՛թալես,
Իմ տըղան դու քա՛ր չը զարնես.
Տանե՛ս Մըսրա էրկիր,
Մըսրա խաթունին դու թասլի՛մ անես:
Քուռկիկ Ջալալին կը տամ ամանաթ,
Կը տամ ամանաթ մեր Սասնա ճրագ.
Ոչ քա՛ր կը թալես, ոչ թո՛ւփ կը թալես -
Հասցնես սալամաթ մեր Սասնա ճրագ:


Էդ վախտ էլավ Մհեր, գնաց Սասունա սար
Մեկ խաս բախչա՛ մի տնկել էտու էնտեղ,
Իր սարեն կայնեցուց էնտեղ,
Աստծու ստեղծած ամեն անասուններ, հավքեր
Մեջ էն բախչի դրեց, շուրջը՝ պարիսպ քաշեց:
Էդ տեղի անուն դրեց Ծովասար:
Ծովասարեն էրկու սահաթի չափ զատն
Գնաց խորոտ վանք մի շինեց,
Վանքի անուն դրեց Մարութա բարձր Աստվածածին:
Էլավ, էտա վանքում շատ անգյալներ բերեց,
Էլավ բերեց կուրեր, էլավ բերեց կաղեր,
Կանչեց բերեց տերտեր, վարդապետներ,
Թողեց էնտեղ, էդ բան պրծավ,
Իջավ Սասնա քաղաք:
Ինն ամիս, ինն օր, ինը սհաթ որ լմնցավ,
Արմաղանին տղա էլավ:
Տարան կնքեցին, անուն դրին Դավիթ:
Տղան որ տուն բերին,
Մհեր ու իր կնիկ էրթմակոտոր եղան, մեռան:

Մհերի մեր, Քառուն-Ճուղ-Ծամ Դեղձուն,
Մհերի մեռնելեն հետև սուգ մտավ.
Մտավ յոթ դռների ետև,
Փակվեց մեկ սենեկի մի մեջ,
Որ արև իր գլխուն չ՛առներ,
Էնտեղեն արև լուս չ՛էլներ,
Չուր նոր մանուկ մեծանար՝
Մհերի տեղ բռներ:
Սասուն սուգ մտավ Մհերից հետո:
Դավիթ մնաց որբ:


երեկ Հալեպում դպրոց են, հա՞, հրթիռակոծել:
երեխեք սպանել:
այո՛, հանուն դեմոկրատիայի ուրիշի երեխեքը ափսոս չեն


ասենք նորմալ ա, եթե մարդիկ գնում են էս վ-պետ-ք-պետների հետ հանդիպումներին: էդ էլ դիրքորոշում է:

բայց ինչքան հոտած են հանդիպումներ անցկացնողների ու կազմակերպողների մտածելա- ու գործելակերպերը:

բնականաբար, ոնց որ ասում էի՝ կոսմետիկ վերանորոգման մասին է խոսքը, ոչ թե լուրջ փոփոխությունների: դրա համար էլ կրկնվում են: առաջարկելու բան չունեն, որ՛տև բոլորը մի թիմից են: հետևաբար էս դեմոկրատ-դեմոկրատ վիճակի տնազն են անում արդեն որերորդ անգամ:

թե չէ առանց բլոգեր-բաների հետ հանդիպելու չգիտե՞ք ձեր ինչն էն չի: մեջից եք ու չգիտե՞ք:

լօլ
ասում են՝ լեզվի օրենքին են հա՞ էլի կպնելու:



Nov. 16th, 2016

էս ա
հերթական 20-ամյակը:

հիվանդություն դարձավ, մանիա դարձավ, չգիտեմ: էս տարիքի տղաներին ուզում ես թևերիդ տակն առնես, որ մի բան չլինի հանկարծ:



Nov. 16th, 2016

Հայաստանի եվրասիական միությունը

http://diak-kuraev.livejournal.com/1397416.html



Tags:

լուսինը ձեր պատկերացրածով գեր է ամեն առավոտ 6 - 7,30, երբ յուղոտ դեղին լույսով լուսավորում է մութ առավոտները էս քաղաքի...

- իմ Հիսուսը
իմ Քրիստոսը
իմ Փրկիչը,- քաղաքի փողոցներում կանգնած ամեն օր Աստծուն է խոստովանում մուրացկան տատիկը...

քաղաքի շունչն էլի տեղն եկավ տաքերի հետ, ու հիմա արևն ու լուսինը գրեթե հավասար տաքությամբ ու լույսով մխիթարում են մարդկանց ձմեռվա խորն ու անվերջանալի ցրտերից ու դեպրեսիայից առաջ:

փողոցներում սովորական կեղտին ու մեքենաների արտանետումներին միացել է նաև պայթեցված շենքերի ու կառուցվող սարայների (թեև ոմանք գլխիվայր են տեսնում էդ փաստերը) շինարարական փոշին ու մարդկանց շնչուղիներում շերտ առ շերտ նստեցնում է «ավելի բարեկարգվող» քաղաքի տգեղանալու ու տկլորանալու պատմությունը:

...- Կարմիր Ավետարանը, իմ Աստվածածինը, իմ Քրիստոսը,- քաղաքի կենցաղի ու աղմուկի մեջ ամեն մանր դրամի դիմաց փրկության ճանապարհն է պատմում մուրացկան տատիկը ...



Tags:

իմիջիայլոց, մի բան էլ ասեմ:
վիրավորված զինծառայողին բարդ ու ահավոր բարդ վիրահատությունների շրջանն անցնելու համար հարազատներն էնքան են ընկնում սրա-նրա պետական դռները, որոշումները մինչև ձեռքներն են տալիս, մարդկանց քթներից են բերում, ոնց որ էդ իրենք չեն պարտական զինծառայողին, այլ հակառակը:
հիմա սրանք են հազար դրամներով ֆոնդ հավաքողը՞:
ամեն որոշումն ու որոշման կետը ոնց որ սեփական մսերից պոկեն տան:
իրենք չունեն էն գիտակցությունը, որ իրենք ծառայող են: մեզնից յուրաքանչյուրի համար ծառայող են: իսկ տրված պաշտոնը ոչ թե գալստուկ կապելու ու աթոռ ունենալու մասին է, այլ ծառայության պատասխանատվության աստիճանի:
էդ փողերն իրենց ձեռքը որ ընկան՝ վերջ: ընդունելու են որպես սեփական ու հարազատ: էրեխու պես բան են դառնալու:
թե չէ բանակին պահողն էլի մենք ենք՝ զինվորներն էլ են մեր տներից, ապրիլից ի վեր՝ որոշ զենք-զինամթերքն էլ, զինվորներին անհրաժեշտ պարագաներն էլ, կոնֆետ-սիգարետն էլ:
զարմացրին էլի:
եկել են մեզ զինվոր ու բանակ սիրել են սովորեցնում:
խելքի աշեցեք


Ասաց Մհեր, էլավ հեծավ Քուռկիկ Ջալալին,
Քշեց, հասավ Մըսրա սահման:
Մըսրա Մելիք իր դուռ բինակ
Դաշտի վերան նստուկ էր:
Տեսավ հեռվանց ձիավոր մի կը գա.
Ինք խոջա ամրոց էր՝ նստած ձիու վերան:
Էդ ձին փոթորկի՛ պես կը գար:
Էկավ, հասավ: Մհեր բարև տվեց,
Մըսրա Մելիք էդոր դեմքիցըն զարզնդավ:
Չի կարցավ, թե բարև առներ իրեն վախից:
Ու ինք միտ վե ասաց,
«Մագյար հըլմա մարդ է՞լ կըլնի աշխարհ»:
Ասաց.- Զձին բռնե՛ք:
Ծառաներ ձին բռնին:
Մհեր իջավ: Մըսրա Մելիք հարցուց.
- Դու ո՞ր տեղացի ես, կըտրիճ:
Մհեր ասաց.- Սասունցի՛ եմ:
Ես Սանասարի տղա՛ն եմ:
- Հայ-հա~յ, - ասաց Մըսրա Մելիք,
Իմ հողի մեջ որ կը նստիք, դո՞ւք եք:
Մհեր դո՞ւն ես:
Ասաց.- Մհեր ե՛ս եմ:
Մըսրա Մելիք ասաց.- Կռվի՞ էկար վեր ինձ:
Ինչի՞ դուք իմ խարջ չեք իտար:
Սասուն որ կա - էդ հող ի՛մն է:
Առավոտուն իրար զարկենք:
Մհեր ասաց.- Զարկենք


Խաբար հասավ Խըլաթ,
Թե. - Մհեր Խըլաթի Սիպտակ Դև սպանեց:
Խըլաթու ժողովուրդ ուրախացավ,
Էլավ, էկավ Ջոջ Մհերի առաջ.
Առավ էնոր, իրենց քաղաք տարավ:
Էդ քաղաքի դևեր էլան Մհերի դեմ:
Կռվան, չէին թողնի՝ Մհեր մտնի քաղաք:
Մհեր քաշեց Թուր Կեծակին,
Ընկավ մեջ դևերուն, զարկեց, զամեն ջարդեց,
Դարձավ, էկավ Սասուն:



Էդ ժամանակ Սիպտակ Դև Խըլաթ թագավոր էր.
Լսեր էր, որ Մհերի պատիվ
Օրեօր շատ կը բարձրանա մեջ աշխարհքին:
Ասաց.- Օր մը չէ, օր մ՛էլնի
Մհեր ինձի վնաս տի տա.
Խըլաթ պիտի առնի:
Ու Սիպտակ Դև էլավ, թուղթ մի գրեց,
Տվեց Քամի փահլևանին,
Քամին էդ թուղթ տարավ Սասուն:


պարտադիր կարդալու զրույց



գեղեցկութիւն Ադամայ

որ ասվում է, որ Աստված մարդուն ստեղծեց իր պատկերով ու նմանությամբ:

որ ասվում է, որ մարդը, որպես արարած, ա-պրիորի գեղեցիկ է:

ու որ ամեն մարդու մեջ պետք է կարողանաս տեսնել էդ գեղեցկությունն ու կատարելությունը:

որ ի վիճակի լինես սիրելու մարդուն էնպես, ինչպես Աստված է ուզում, որ սիրենք զմիմեանս:

այ էդ ամենը շատ պարզ ու բացահայտ երևում է էս նյութի մեջ:

ինչքա¯ն գեղեցիկ են էս երեխեքը, հենց էդ արարչական գեղեցկությամբ օժտված:



ու երկրորդը նույն թեմայով

երկրորդըCollapse )

Profile

noni_no
noni_no

Latest Month

December 2016
S M T W T F S
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Tags

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com
Designed by chasethestars